Fictie schrijven is fantastisch. Je kan de wereld door de ogen van iemand anders zien, in de huid van je personages kruipen en meemaken wat zij meemaken. Je kan ook allerlei hypotheses loslaten op je personages en kijken wat er gebeurt. Want die personages zijn zoals echte mensen, ze hebben emoties, een incasseringsvermogen, een set van waarden en normen... Die gaan allemaal reageren op de situatie waarin je ze plaatst. En door hun reacties duwen ze het verhaal een bepaalde richting uit. Dat betekent echter niet dat ze altijd veel vat hebben op wat er met hen gebeurt... En dat is bij uitstek zo in Golem.
Het was half jaren '90 toen ik een eerste keer in de bezette Palestijnse gebieden kwam. Toen reeds was ik erg getroffen door de omstandigheden waaronder Palestijnen moeten leven en de manier waarop de Israeli’s deze gebieden controleren, Het was lang voor de bouw van de muur en de proliferatie van checkpoints, maar wel na de eerste intifada. Ik heb er toen een reportage over geschreven voor Amnesty International, voor wie ik 12 jaar heb geschreven (1995 tot eind 2007), de laatste drie jaar als hoofdredacteur van hun blad. Sinds dat eerste bezoek in 1995 ben ik Palestina en Israël blijven volgen.
Van 1995 tot 2000 was ik freelance journalist (o.m. voor Belga) en combineerde dit met werk als reisleider. Palestina en Israël verdwenen ondertussen nooit van mijn radar, ik schreef verschillende recensies van boeken over de kwestie en leerde mensen kennen aan beide kanten.
Ik schreef een eerste versie van het boek in 2009. Ondertussen bleef ik lezingen geven over het conflict in Israël-Palestina. Via boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen werd ik onder meer gevraagd om voor publiek de Amerikaanse (onder Zionisten zeer controversiële) auteur Norman Finkelstein te introduceren en te bevragen over zijn boek ‘de drogreden van het antisemitisme’.
Vandaag werk ik in mijn vrije tijd aan een tweede roman die zich afspeelt in Ivoorkust.
